Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dyzio. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dyzio. Pokaż wszystkie posty

piątek, 22 stycznia 2016

Czekaj tam na nas Maleńki...





Mijają dni.
Najgorsze są wieczory i oczekiwanie na sen.
Puste miejsce na pościeli i to, że nie mogę zanurzyć dłoni w Twoim aksamitnym futrze.
Przeraźliwa cisza i pustka, których niczym nie można zagłuszyć.
Najgorsze są też poranki, bez dotyku Twojego zimnego noska na moim policzku,
bez tych wszystkich dziwnych dźwięków, które z siebie wydawałeś.
Każdego dnia serce pęka od nowa i braknie tchu....








wtorek, 17 lutego 2015

Dzień Kota i dwa przepisy na śledzie dla zabieganych





Około czwartej nad ranem Dyzio wyskakuje z łóżka,
zjada kilka chrupek i zaczyna skrobać w balkonowe drzwi.
Naciągam kołdrę na głowę, licząc na to, że za chwilę przestanie.
Zamiast tego on coraz intensywniej pociera łapami o szybę,
wydając przy tym przeraźliwie piszczący dźwięk.
Wstaję i zamykam drzwi do sypialni, staram się zasnąć.
Mniej więcej godzinę później, w dolnej części łóżka,
Antek przeciąga się i zaczyna poranną toaletę.
Podciągam stopy bliżej tułowia przewidując jego kolejny ruch.
Chwilę potem uzbrojona łapa zaczyna poszukiwania pod kołdrą.
Później szturcha mnie łapką w ramię, dotyka nosem mój policzek,
skacze z parapetu na książkową wieżę na nocnym stoliku,
maszeruje po łóżku w tę i z powrotem, nie omijając naszych ciał.
Ponownie poluje na stopy, tym razem Pomocnika Kuchennego.
Kiedy te wszystkie zabiegi nie odnoszą oczekiwanego skutku,
staje na poduszce i mrucząc głośno i rozkosznie,
delikatnie wbija zęby w moją głowę i ciągnie za włosy.
Wstaję i wypuszczam kocie towarzystwo na dwór.
Wracam do łóżka, mam jeszcze dwie godziny snu.
Dzień Kota, czyli dzień jak co dzień.;)




Wiem, że dziś koty są najważniejsze i to one będą przez Was rozpieszczane,
ale nie zapomnijcie również o rozkoszach swojego podniebienia.;)
Dla Was ode mnie, z okazji ostatków, dwa przepisy na śledzie, na które nie trzeba długo czekać.




Sałatka z matiasów z burakami i jabłkiem

6 połówek matiasów
1/2 czerwonej cebuli
2 ogórki konserwowe
1 kwaśne jabłko
sok z cytryny
1 duży ugotowany burak
1 łyżka kaparów
100 g gęstej śmietany 12% lub tłustego jogurtu
1/2 łyżeczki musztardy
2 łyżki białego octu balsamicznego
pieprz
sól
cukier
koperek, do przybrania

Matiasy umyć, osuszyć i pokroić w 2 cm kawałki.
Cebulę, buraki i jabłka pokroić w drobną kostkę.
Jabłka zaraz po krojeniu skropić sokiem z cytryny.
Małe kapary zostawić w całości, duże posiekać.
Śmietanę wymieszać z musztardą i octem.
Doprawić cukrem, pieprzem i solą.
Wszystkie składniki wymieszać i wstawić na 1 godzinę do lodówki.
Przed podaniem posypać posiekanym koperkiem.




Matiasy w sosie śmietanowym

5 połówek matiasów
150 g gęstej śmietany 12%
1 łyżka majonezu
1 łyżka musztardy
cukier
pieprz
sól
1 łyżka posiekanego koperku

Matiasy umyć, osuszyć i pokroić w 2 cm kawałki.
Śmietanę wymieszać z majonezem, musztardą i koperkiem,
doprawić cukrem, pieprzem i solą.
Sosem polać matiasy i wstawić na 1 godzinę do lodówki.






wtorek, 25 listopada 2014

Drobiowe wątróbki i najprostszy pasztet na świecie





Była malutką staruszką z nieskazitelnie ułożonymi lokami w kolorze popiołu.
Pod groźną miną i ostrymi rysami twarzy kryła łagodność i niezwykłe poczucie humoru.
Mimo sędziwego wieku, zawsze była gotowa do działania w kuchni.
Piekła pyszny chleb z ziemniakami, na który przepis gdzieś mi się zapodział.
Robiła wyjątkową sałatkę jarzynową, której, mimo wielu starań, nie udało mi się powtórzyć.
Przygotowywała najmniejsze gołąbki świata i cierpliwie wypełniała nimi wielki garnek.
Lubiła prostą kuchnię i nauczyła mnie robić najprostszy pasztet z drobiowych wątróbek.




 Pasztet z drobiowych wątróbek

250 g drobiowych wątróbek, u mnie kurze i gęsie
mała cebula, około 60 g
klarowane masło
1 jajko ugotowane na twardo
1 listek laurowy
pieprz
sól

Cebulę pokroić w piórka, zeszklić na klarowanym maśle.
Wątróbki oczyścić, pokroić na mniejsze kawałki,
dodać do cebuli razem z listkiem laurowym, pieprzem i solą.
Smażyć kilka minut, aż wątróbka straci różową barwę.
Zdjąć z ognia, wystudzić i zmiksować z jajkiem.
Przetrzeć przez sito, aby pozbyć się ewentualnych grudek.
Przełożyć do glinianego lub szklanego naczynia,
zalać kilkoma łyżkami roztopionego masła.




A na koniec, obowiązkowa kontrola jakości!:)





czwartek, 14 sierpnia 2014

Późne lato, patisony i pierwsze przetwory w spiżarni






Nie będę udawać, że codzienne ulewy i spadek temperatury o kilka stopni mnie nie cieszy.
Lubię późne lato, kiedy słońce mniej agresywnie wkracza do mojego świata,
a podróż rowerem znów staje się jednym z najprzyjemniejszych momentów dnia.
Lubię patrzeć na wieczorny ogród oblany światłem o cudownej barwie,
na koty zażywające kąpieli słonecznych, od których uciekały jeszcze parę dni temu,
na żaby różnych rozmiarów, które wygrzewają się na kamieniach obok oczka
i pająki tkające z taką precyzją  pajęczyny imponujących rozmiarów. 
Wcale mi nie żal upalnych poranków, bluzek na ramiączkach i krótkich spodenek,
biurowych dni z szumem wiatraka w tle i odgłosami budowy za otwartym oknem,
bezsennych nocy, podczas których powietrze zdawało się spać lepiej ode mnie.
Rozglądam się za nowym ponczo, kupuję na rogu słoneczniki i zaczynam zapełniać spiżarnię.





Patisony w zalewie octowej z miodem i chili

800 g małych patisonów
4 suszone papryczki chili
4 ząbki czosnku
3/4 szklanki białego octu winnego 6%
2,5 szklanki wody
5 łyżek miodu
1 czubata łyżeczka soli

Większe patisony pokroić, mniejsze zostawić w całości.
Ułożyć je ciasno w wyparzonych słoikach.
Do każdego słoika dodać ząbek czosnku i papryczkę chilli.
Resztę składników zagotować w garnku i zalewą zalać patisony.
Pasteryzować 10 minut.





Jeszcze tylko kontrola jakości... 


...bardzo szczegółowa kontrola jakości...


...i słoiki mogą wędrować do spiżarni;)



sobota, 19 kwietnia 2014

Radosnych Świąt!





Radości, słońca, spokoju
i najbliższych przy wielkanocnym stole.
Pamiętajcie, że to nie lśniące podłogi
i nieskazitelnie czyste okna
przynoszą najwięcej radości ;)
Odpoczywajcie i cieszcie się sobą!
Wesołych Świąt!:)



wtorek, 27 sierpnia 2013

Pomidorowo-agrestowy sos (chutney) do ryby lub pikantnego sera





Szalony czas pędzi na złamanie karku.
Mam wrażenie, że nie zdążę zatrzymać wszystkich, ulubionych smaków lata.
Każdego dnia zakręcam choć kilka słoiczków.
Wytrawne, pikantne, lekko słodkie, eksperymentalne...
Fasolka, ogórki, papryka, pomidory.
Dużo pomidorów.
Układam je w słoikach w przedziwnych kombinacjach,
których jeszcze nigdy nie próbowałam.
Dodaję do nich agrest, suszone morele, anyż, zielony pieprz.
We wszystkich przepisach zmniejszam ilość cukru.
Zawartość garnków bulgocze, cały dom pachnie.
Z niecierpliwością czekam na efekt końcowy.
Ustawiam na półkach kolory uwięzione za szkłem.
Cieszy mnie widok spiżarni pękającej w szwach.




Pomidorowo-agrestowy sos z zielonym pieprzem
na podstawie przepisu z książki Pomidory, C. Schinharl

750 g pomidorów
250 g agrestu
3 łyżki zielonego pieprzu z zalewy
50 g suszonych moreli
2 ząbki czosnku
1 cm kawałek imbiru
1 czerwona cebula
1 łyżka oleju
1 łyżeczka nasion anyżu
70 g brązowego cukru
1/8 l octu z białego wina
sól

Pomidory sparzyć wrzątkiem, obrać ze skóry i pokroić w kostkę.
Agrest, oczyścić z szypułek.
Suszone morele pokroić w drobną kostkę.
Imbir i czosnek drobno posiekać.
Cebulę pokroić w kostkę.
W garnku rozgrzać olej, podsmażyć na nim czosnek, imbir, cebulę i anyż.
Dodać pomidory, agrest i morele oraz pieprz, cukier i ocet.
Gotować bez pokrywki, na wolnym ogniu około 45 minut.
Od czasu do czasu zamieszać.
Przyprawić do smaku solą.
Gorący sos przelać do wyparzonych słoików,
zakręcić i postawić do góry dnem.
Kiedy ostygną przenieść w chłodne miejsce.



Przy sesji zdjęciowej nie mogło zabraknąć Dyzia,
który trzymał łapę na pulsie;)




wtorek, 13 sierpnia 2013

Czerwona porzeczka wytrawnie, do kaczki lub koziego sera





Wstaję o poranku z myślą, że nic nie muszę.
Przede mną dwa dni bez żadnych zobowiązań,
bez konieczności stawiania się na konkretną godzinę
w określonym miejscu, bez pośpiechu.
Wszystko w moim rytmie.
Tylko ja i czas.
Wychodzę z kubkiem kawy do ogrodu i natychmiast znajduję zajęcie.
Trzeba podwiązać pomidory, uginające się pod ciężarem owoców,
przerzedzić winobluszcz, który zbytnio panoszy się wokół furtki,
ściąć zioła do suszenia, wyrwać chwasty...
Niby nie muszę tego robić, ale właśnie dlatego chcę.
Pokrętna ludzka natura.
Po wszystkim zdejmuję rękawiczki,
odkładam na miejsce sekator i trójząb,
zabieram ze spiżarni kilka słoików
i na resztę dnia zaszywam się w kuchni.
Sezon na przetwory uważam za otwarty.




Przyprawa 5 smaków

cynamon
anyż
nasiona kopru włoskiego
goździki
pieprz syczuański

Takie same ilości każdej z przypraw
zmielić w młynku do mielenia kawy lub utrzeć w moździerzu.
Przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku.




Czerwona porzeczka do kaczki 

400 g czerwonych porzeczek
2 czerwone cebule
2 ząbki czosnku
1 czerwone chili
1 łyżeczka przyprawy 5 smaków
kawałek wielkości kciuka świeżego imbiru
2 łyżki octu balsamicznego
75 g brązowego cukru
oliwa
sól

Cebule pokroić w piórka, chili posiekać,
wrzucić na rozgrzaną oliwę, smażyć kilka minut, aż cebula zmięknie.
Dodać roztarty czosnek, tarty imbir, ocet, cukier,
przyprawę 5 smaków, szczyptę soli i porzeczki.
Gotować 5-10 minut, mieszając od czasu do czasu.
Kiedy część płynu odparuje i sos zgęstnieje,
przełożyć do wysterylizowanych słoików,
zakręcić i odwrócić do góry nogami.
Kiedy słoiki ostygną, przenieść w chłodne miejsce.
Dobrze smakuje z kaczką lub kozim serem.




Smażona pierś kaczki

pierś kaczki ze skórą
pieprz
sól

Mięso umyć, wytrzeć do sucha, oprószyć pieprzem i solą.
Pierś położyć na rozgrzaną patelnię, skórą do dołu.
Smażyć na niewielkim ogniu około 10 minut, aby tłuszcz się wytopił.
Zwiększyć ogień, zrumienić skórkę i przewrócić na drugą stronę.
Smażyć kolejne 5 minut.
Przed pokrojeniem pozwolić mięsu odpocząć 2-3 minuty.
Podawać z sosem z czerwonej porzeczki.






piątek, 2 sierpnia 2013

Podróż w nieznane i Crème de cassis, pyszny likier porzeczkowy





Czy ktoś ma ochotę przetrzeć nowe szlaki 
i podążyć ze mną w nieznane,
nie wiedząc, co nas czeka u kresu podróży?
Może to będzie pucharek lodów, a może Kir Royal?
Nie mogę zapewnić, że wszystko pójdzie dobrze.
Nie powiem, że efekt przerośnie Wasze najśmielsze oczekiwania.
Mogę tylko zdradzić, że to podróż dla cierpliwych,
jednocześnie nie wymagająca wielkich przygotowań.
Wystarczy szklany słoik, czarne porzeczki i procenty;)




Likier z czarnej porzeczki
przepis ze strony allrecipes.co.uk

czarne porzeczki prosto z krzaka
wódka
cukier

Porzeczki umyć, osuszyć, włożyć do wyparzonego słoika
i zalać wódką tak, aby całkowicie przykryła owoce.
Słoik zakręcić i przechowywać w ciemnym,
chłodnym miejscu, aż do połowy grudnia;)

W połowie grudnia przelać wszystko do dużego naczynia.
Owoce rozgnieść tłuczkiem do ziemniaków,
żeby wydobyć z nich jak najwięcej soku.
Przefiltrować, tak aby uzyskać klarowny płyn.

Na każde 500 ml płynu dodać 500 g cukru i dodatkowe 125 g wódki.
Przełożyć do dużego garnka i powoli gotować,
zbierając z powierzchni tworzącą się pianę.
Cukier powinien się całkowicie rozpuścić,
a płyn powinien uzyskać konsystencję syropu.
Nie można zbyt długo gotować, aby nie zrobiła się galaretka.
Po ostudzeniu likier jeszcze zgęstnieje.

Gorący likier przelać do wysterylizowanej butelki.
Przechowywać w ciemnym, chłodnym miejscu do świąt Bożego Narodzenia.

Ponoć smakuje wybornie, kiedy poleje się nim lody waniliowe:)



Lekko znudzony pomocnik fotografa;)


Zachęcam Was do wykorzystania sezonu na czarne porzeczki i nastawienia likieru,
a sama udaję się w nieznane, w dosłownym tego słowa znaczeniu,
aby uciec od tłumów, które już dziś zaczynają nawiedzać moje miasto;)
Tym, którzy zamierzają obejrzeć najpiękniejsze na świecie żaglowce,
życzę niezwykłych przeżyć  i choć odrobiny cienia:)
Pozostałym, równie udanego weekendu!:)


czwartek, 13 czerwca 2013

Słodki chleb z cynamonem wspólnie upieczony




Wytrawny, słodki...słodki, wytrawny.
Żongluję myślami w głowie,
wybierając wersję najbardziej dla mnie odpowiednią.
W pierwszej kolejności odrzucam rodzynki.
Będąc dzieckiem jadłam ich tyle, że wyczerpałam limit;)
Orzechy i cynamon zawsze znajdą miejsce w mojej kuchni.
Cukier...dodać, nie dodawać...
Nie lubię śniadań na słodko.
Z ciekawością śledzę wymianę informacji i spostrzeżeń.
Mąka pszenna 2000, graham, niebielona, krupczatka,
pół na pół z chlebową, bez orzechów, bez cynamonu...
Niesamowite ile różnych chlebów może powstać na podstawie jednego przepisu.
W końcu i ja odnajduję kierunek, w którym podążam.
Decyzja zapada.
Nadchodzi niedzielne popołudnie.
W powietrzu unosi się zapach cynamonu.
Słońce powoli chowa się za drzewami.
Łapczywie chwytam ostatnie promienie.
Jem kolejny kawałek i utwierdzam się w przekonaniu,
że to był bardzo dobry wybór.
Dla jednych chleb, dla innych ciasto.
Dla mnie, lekko słodki podwieczorek.




Słodki chleb z cynamonem
na podstawie przepisu ze strony Apple Pie, Patis & Pate

biga
85 g mąki orkiszowej 2000
85 g mąki pszennej 500
1/4 łyżeczki suchych drożdży
85 g mleka
57 g roztopionego masła
1 jajko, lekko ubite

Wszystkie składniki dokładnie wymieszać i wyrabiać 2 minuty, 
do uzyskania jednolitej konsystencji.
Odstawić ciasto na 10 minut, aby odpoczęło i ponownie zagnieść przez 1 minutę.
Umieścić bigę w misce, przykryć i włożyć do lodówki na co najmniej 8 godzin.
Bigę można przechowywać w lodówce do 3 dni.
Dwie godziny przed użyciem, należy bigę wyjąć z lodówki 
i pozostawić w temperaturze pokojowej. 




ciasto
85 g mąki orkiszowej 2000
85 g mąki pszennej 500
1/4 łyżeczki soli
150 g  mleka
170 g suszonych śliwek

Wymieszać mąkę z solą i mlekiem, dodać posiekane śliwki 
i wyrabiać do momentu, aż równomiernie rozłożą się w cieście.
Ciasto przykryć i odstawić w temperaturze pokojowej na 12 do 24 godzin.




ciasto właściwe
biga
ciasto
10 łyżek mąki orkiszowej typ 2000
2 1/4 łyżeczki suszonych drożdży
5 łyżek melasy z daktyli
1/2 łyżeczki mielonego cynamonu
3/4 szklanki posiekanych, prażonych orzechów włoskich

cukier cynamonowy
3 łyżki cukru
2 łyżeczki mielonego cynamonu

Wymieszać ze sobą wszystkie składniki oprócz orzechów.
Wyrabiać ciasto 3-4 minuty, aż zacznie odchodzić od ścianek naczynia. 
Dodać orzechy i kontynuować wyrabianie do momentu, 
aż równomiernie połączą się z ciastem.
Odstawić ciasto na 5 minut, aby odpoczęło i zagniatać przez kolejną minutę.
Uformować kulę, włożyć do naoliwionej miski, przykryć 
i odstawić na 45 minut w temperaturze pokojowej.
Ciasto powinno zwiększyć objętość półtora raza.
Następnie ciasto rozwałkować na prostokąt, 
rozsypać na nim 3/4 cukru cynamonowego, zwinąć w rulon 
i ułożyć w posmarowanej masłem formie do pieczenia, złączeniem do dołu.
Wierzch ciasta posypać resztą cukru cynamonowego,
przykryć i odstawić do wyrośnięcia na 20-30 minut.
Rozgrzać piekarnik do 200ºC, włożyć do niego ciasto 
i natychmiast zmniejszyć temperaturę do 165ºC. 
Piec około 50 minut.
Przed wyjęciem sprawdzić drewnianym patyczkiem, 
czy nie jest wilgotne w środku.



Dyzio nie mógł przejść obojętnie:)


A teraz pora na skosztowanie innych chlebów, które upiekły wspólnie ze mną:

Ania Kuchennymi Drzwiami
Bee Magazyn Kuchenny

Dziewczyny dziękuję!


środa, 24 kwietnia 2013

Wielkie odkrycie i klasyczne lody waniliowe





To była miłość od pierwszego wejrzenia.
Wystarczyło jedno spojrzenie, żeby odkryć jego imię.
Antoni, zwany Antkiem, Tuśkiem lub Tuniolem.
Najcudowniejszy i najmądrzejszy Kot na świecie:)
Nigdy nie zrozumiem, jak ktoś mógł chcieć się go pozbyć.




Zupełnie inaczej było z małym nicponiem,
który pojawił się u nas któregoś wrześniowego popołudnia.
Wszędobylski, żarłoczny i przesłodki.
Nie miał imienia.
Wołaliśmy na niego Mały.
Mijały miesiące, Mały rósł jak na drożdżach,
rozrabiał i powoli zaskarbiał sobie naszą sympatię.
Imię się jednak nie pojawiało.
Dopiero całkiem niedawno przyszło olśnienie.
Jak mogłam wcześniej tego nie zauważyć?!
Proszę państwa oto DYZIO we własnej, kociej osobie!




Miłością Dyzia jest chleb na różnych etapach przygotowania.
Nie pogardzi ciastem na zakwasie ani tym drożdżowym.
Zajada ze smakiem awokado i rukolę.
Ostatnio odkrył daktyle i codziennie się ich domaga.
Uwielbia również lody na bazie mleka lub śmietanki.
Z okazji tego wielkiego odkrycia zapraszam Was na jego ulubione lody waniliowe.
Niestety Ty Kocie będziesz musiał obejść się smakiem ;)




Lody waniliowe 

500 ml tłustego mleka
50 g cukru
1 laska wanilii
5 żółtek

Mleko wlać do rondla, dodać połowę cukru i ziarenka wanilii, doprowadzić do wrzenia.
Żółtka roztrzepać z resztą cukru na jasną, niezbyt gęstą masę.
Gorące mleko wlewać stopniowo do ubitych żółtek, ciągle mieszając.
Masę wlać z powrotem do garnka i podgrzewać na małym ogniu.
Kiedy masa zgęstnieje i zacznie oblepiać łyżkę, którą ją mieszamy, zdjąć z ognia.
Masę przełożyć do miski, przykryć, ostudzić i schłodzić w lodówce.
Zimną masę przelać do maszynki do lodów i postępować zgodnie z instrukcją obsługi.
Kto nie posiada maszynki do lodów, może przelać masę lodową do płaskiego pojemnika,
włożyć do zamrażalnika i co pół godziny, przy użyciu miksera, mieszać masę,
aż do uzyskania kremowej konsystencji.




Tych, którzy jeszcze zastanawiają się,
czy warto poświęcić trochę czasu na robienie lodów w domu,
zachęcam do przeczytania składu tych ze sklepu ;))



poniedziałek, 4 lutego 2013

Ciabatta ulubiona




Szybka decyzja.
Kilka dni za miastem.
Żeby naładować akumulatory.
Strzelające drewno w kominku wieczorem
i żadnych budzików o poranku.
Tylko światło dnia i śpiew ptaków.
Cudowna cisza.
Spacer, jeżeli nie będzie padało.
Na pewno książka i basen.
Torby spakowane.
Chleb na zakwasie już wyjęty z piekarnika.
Ciasto na ciabattę przygotowane.
Upiekę ją rano przed wyjazdem.
Na miejscu zrobię z niej pyszne crostini
z optymistycznie pomarańczowym musem.
O tym jednak będzie innym razem.
Tymczasem życzę Wam przyjemnego tygodnia:)




Ciabatta
na podstawie przepisu ze strony Smaki i Aromaty

420 g mąki pszennej 
1/2 łyżeczki suszonych drożdży
1 łyżeczka soli
300 g wody
1 łyżka oliwy

wieczorem

Połączyć ze sobą wszystkie składniki, przykryć i zostawić na noc na blacie kuchennym.

rano następnego dnia

Ciasto przełożyć na papier do pieczenia obsypany mąką.
Uformować z ciasta długi prostokąt i obsypać go mąką.
Przykryć i odstawić do wyrośnięcia na 30 minut.
Piekarnik razem z blachą do pieczenia rozgrzać do 
240°C.
Papier z ciastem przełożyć na gorącą blachę i piec około 25 minut, 
aż ciabatta nabierze złocistej barwy.




A poniżej wielki fan ciasta chlebowego pod każdą postacią:)
Poczynając od zakwasu przez mąkę, wyrośnięte ciasto (najulubieńsze!), 
aż do gotowego wypieku, który zawsze stara się ukraść!